De retraites

Terschelling natuur retraitesZwerven met het Tij – Natuur retraites op Terschelling

Wat gebeurt er in die schaarse momenten dat je ineens voelt dat alles goed is, dat alles klopt, dat je hart overstroomt?

Tijdens onze retraites zwerf je alleen door de natuur. Oefen je de weg van je hoofd naar je lijf, de weg van vertrouwen dat je de controle los kunt laten en ruimte kunt maken voor wat er binnen in je leeft, voor je innerlijke wijsheid en voor het mysterie van het leven.

Meditaties in stilte en beweging, lichaamswerk, dans en oefeningen in contact nodigen je nog verder uit je lichaam te leren kennen als je meest nabije wilde natuur, als de poort tot jezelf en de ander en tot de wereld om je heen.

Het verdiepte contact met je lichaam, de zwerftochten over het eiland en de ontmoeting met elkaar wekken al je zintuigen. Hoe fijngevoeliger je wordt, hoe meer rijkdom je van het leven kunt ervaren.

Mariken van de Bovenkamp en Lianne van Rijssel bieden tijdens de seizoens-retraites Zwerven met het Tij een programma en een bedding waardoor je haast als vanzelf contact maakt met de diepere lagen in jezelf en je je open kunt stellen voor je verbondenheid met de natuur, de elementen, de kosmos. Om uit al deze lagen inspiratie en informatie te laten opkomen.

Ieder seizoen heeft een eigen kracht die inwerkt op de vragen die je meebracht van het vasteland. Inzichten ontvouwen zich als vanzelf, wanneer we de moed hebben te wachten, onszelf echt de tijd gunnen die nodig is. Dan ga je weer voelen waar je thuis bent. Dat je niet perfect bent maar heel, al je beperkingen en behoeftes inclusief. Dan kun je werkelijk richting kiezen. Verankerd in jezelf. Vrij en verbonden.

Gedicht van Gerda Ranzijn, herfstretraite 2018

Terschelling

De wind plant mijn haren
als halmen, in water
het rent, in mijn longen en
krijst naar de zee

Het zand zingt in golven
en droomt zichzelf water
de dood, komt vanonder
mijn voeten…

De zee in wil ik
het bos

We drinken de aarde
en vallen in naalden
Geen draak komt hier binnen
Eikels en takken
ze rusten op grenzen

Mijn nest is mijn wereld
Ik rust in de aarde

Krakende twijgen
en naalden die breken
boven mijn slapende schouder
rust de voet van een reus

Ik duw mijzelf wat dieper in de aarde